Στη Λίνδο, η σύγχρονη ελληνική κουζίνα αναδεικνεύει τη ροδιακή γαστρονομία με εποχικά υλικά, τοπικούς παραγωγούς και δημιουργικά πιάτα υψηλής αισθητικής. Ένα ξεχωριστό γαστρονομικό μίτινγκ θα παίξει στην πλατεία Βαρνάβα, την Πέμπτη 30 Ιουλίου. Η Φωκίωνος Νέγρη παραμένει το βασίλειο του καφέ, αλλά στο πιο ήσυχο πάνω κομμάτι της προτιμούν το κρασί, το τσίπουρο και τα μαγειρέματα – με μια δόση Κάσου, λόγω καταγωγής. Πήγα αργότερα στο φανταστικό ξενοδοχείο Villa d'Este στο Κόμο με πολύ ωραίο εστιατόριο, και όταν μου έφεραν ριζότο έπαθα την πλάκα μου. Χαλάρωση και απογευματινό ποτάκι στις πιο προσεγμένες μπάρες της πόλης για να ανέβει το ηθικό και να φύγει το στρες της δουλειάς. Η κουζίνα του όμως γίνεται πιο ακριβής, πιο νόστιμη, πιο πειστική στις καινοτομίες της.

Μου αρέσει αυτό:

Πώς να αντισταθείς, όμως, και να μη σχολιάσεις την ίδια την αίσθηση που προκαλεί το μαγαζί; Εδώ θα νιώσεις ότι βρίσκεται πάνω σε ένα πολυτελές γιοτ το οποίο σαλπάρει με προορισμό τις πιο απίθανες και μοναδικές γεύσεις της θάλασσας. Παρόλα αυτά, το φαγητό στο Μικρολίμανο φαίνεται πως τα τελευταία χρόνια έχει ανοίξει τους ορίζοντες του και είναι σε ετοιμότητα για να σε ταξιδέψει first-class στις κουζίνες του κόσμου, με διαβατήριο τα πιο γευστικά, αμιγώς επηρεασμένα ή απλώς πειραγμένα από τις διεθνείς κουζίνες, μενού. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε τη σελίδα, θα υποθέσουμε πως είστε ικανοποιημένοι με ψ..art με θεα αξιολογήσεισ αυτό.Εντάξει Στη Λίνδο, η σύγχρονη ελληνική κουζίνα συναντά τη χαλαρή πολυτέλεια του fine – dining, με δημιουργικά πιάτα, τοποκές γεύσεις και θέα το Αιγαίο. Σημείο-σταθμός της γαστρονομικής κληρονομιάς της Ελλάδας, το θρυλικό πια εστιατόριο συνεχίζει να γράφει ιστορία στις θάλασσες της γεύσης, με αρχικαπετάνιο τον Λευτέρη Λαζάρου και δίπλα του τον Κομνηνό Μουφλουζέλη στην κουζίνα και τον εξαιρετικό Θοδωρή Μωυσίδη στα επιδόρπια. Το ψαρο-στόρι, που σ' αυτό το εστιατόριο του Μικρολίμανου γράφεται ακριβώς πάνω στη θάλασσα, ξεπερνάει τα ογδόντα χρόνια.

Βαρούλκο Seaside: το πολυβραβευμένο, ιστορικό εστιατόριο

Το πρωτοπόρο πνεύμα σου διψά για γνώση και εμπειρίες.

Το πιο εμβληματικό κλασικό μπαρ της πόλης σε μεταφέρει σε ανάλογους χώρους στο Παρίσι, το Λονδίνο και τη Ιταλικό εστιατόριο, τρατορία ή πιτσαρία; Όπως κι αν το πεις, τα παρακάτω σημεία του αθηναϊκού χάρτη σερβίρουν τις γεύσεις της Ιταλίας στα καλύτερά τους. Την Κυριακή έχει brunch, ενώ τα βράδια μετά τις δέκα στήνουν έναν μπουφέ για να συνοδεύετε το ποτό σας με κάποιο μεζέ.

Τα πιο ωραία λαϊκά σε "Μαχαιρίτσα" και "Ανεφάνη"

• Από τα όστρακα, τη σαλάτα Δουράμπεη που θεωρείται κορυφαία, και το καπόνι σεβίτσε, μέχρι τα λιγκούινι με όστρακα και τα ολόσωστα ψημένα φρέσκα ψάρια, ο Δουράμπεης ανήκει στις γαστρονομικές εμπειρίες που οφείλεις, έστω once, να έχεις βιώσει.
• Φορέστε την περιπατητική σας διάθεση και βολτάρετε στο τρίγωνο Θησείο-Μοναστηράκι-Πλάκα για μια δόση ζωντανής ιστορίας από την εποχή του Ικτίνου μέχρι αυτή του «λιαστού» καφέ.
• Ο Αρμόδιος έχει δυνατές εστιατορικές υπογραφές και φέρνει καλαμάκια, κεμπάπ Φλώρινας και πανσετάκι, για πρώτη φορά, σε σταθμό τρένου στην Αθήνα.
• Το μακρυά και το μακριά τα συναντάμε γραμμένα και με τους και δύο τρόπους γιατί πολύ απλά κανένας από τους 2 τρόπους δεν είναι λάθος……
• 'Έξτρα πόντοι για τα επιδόρπια (δοκιμάζεις μία από τις νοστιμότερες πάβλοβες της πόλης, με κρέμα γιαουρτιού και γλυκό του κουταλιού τριαντάφυλλο), το καλό σέρβις, την πολύ αξιόλογη κάρτα με τα cocktails και τις προσεκτικά διαλεγμένες ετικέτες του ελληνικού αμπελώνα, στο οινικό σκέλος.

Έχει μια αύρα αστικής αρχοντιάς το «Ψ…art», με ωραίο vintage μωσαϊκό πλακάκι και καρέκλες καφενείου σε βιενέζικο στιλ, αλλά με την ασπρόμαυρη γιγαντοφωτογραφία της Οίας να καλύπτει έναν ολόκληρο τοίχο η Σαντορίνη μπαίνει μέσα σου. Αν έπρεπε να διαλέξω το πιάτο που θα με έκανε να πηγαίνω ξανά και ξανά στο «Ψ…art», αυτό θα ήταν το μπαρμπούνι. Μαγιάτικο καρπάτσιο, μοσχαρίσιο tataki και flatbread (σαν πίτσα φαντάσου το) με shashimi τόνου για αρχή, black carbonara, ταλιάτα μαύρου χοίρου (Iberico) και κοτόπουλο yakitori με γάλα καρύδας και γιαούρτι για κυρίως, και για το “σβήσιμο”, ένα καραμελωμένο ρυζόγαλο ή μια namelaka που θα σε αφήσουν απλά με το στόμα ανοιχτό!

Το λιτό εσωτερικό, στις λευκές, κλασικές πλέον, αποχρώσεις της μοντέρνας ταβέρνας, με τις κρεμασμένες αρμαθιές από κόκκινες πιπερίτσες και τις κονσέρβες Κύκνος σε ρόλο ελληνο-warhol-ικού ντεκόρ είναι χαριτωμένο. Το κρασί είναι η ραχοκοκαλιά του μαγαζιού, αφού ο «Μαραθωνίτης» μένει ανοιχτό από τον Οκτώβριο μέχρι ν' αδειάσουν τα βαρέλια (Μάιος). Από φέτος φτιάχνουν κι ένα πολύ συμπαθητικό φρουτώδες Αγιωργίτικο, καλύτερο από κάποια άψυχα νουβό. Ο παππούς Φώτης Μαραθωνίτης δούλευε κομπρεσέρ στη δεκαετία του ’70 και το μαγαζί του το έκλεινε από τις 10.30 επειδή ξύπναγε στις 5 το πρωί την άλλη μέρα. Επέμενε ο κουρέας μου, ο κυρ Αντρέας στο Μετς, ότι πρέπει να το δω οπωσδήποτε αυτό το κουτούκι και τελικά είχε δίκιο.

Το εστιατόριο στην ταράτσα του 'NEW Hotel' και ο σεφ Μπάμπης Κουντούρης κάνουν νόστιμη στροφή στην ελληνικότητα, με ένα νέο περιεκτικό μενού και δημιουργικά πιάτα. Συνέχεια με τις γεύσεις, όπως ο πολύ νόστιμος «παστουρμάς» από το σχετικά άγνωστο μανάλι (δεν είναι άλλο από το μικρό μαγιάτικο), που η αλαβάστρινη χυμώδης σάρκα του μαρινάρεται με τσιμένι και άλλα μπαχαρικά, δημιουργώντας έναν πολύ ωραίο μεζέ για ούζο και τσίπουρο. Αλλά έχει κι επιπλέον ένα ατού, τουλάχιστον για εμένα, που μου αρέσουν τα μαγαζιά στα οποία μπορείς να χαζεύεις τα τρένα να περνούν, όπως μέσα από την τζαμαρία του «Ψ…art». Το μαγαζί έχει τους τακτικούς του πελάτες, που το τιμούν και τις καθημερινές και χάρη στις προσιτές του τιμές είναι ό,τι πρέπει για τους νεότερους.

Κατοχύρωση της επιχείρησης σου

'Έξτρα πόντοι για τα επιδόρπια (δοκιμάζεις μία από τις νοστιμότερες πάβλοβες της πόλης, με κρέμα γιαουρτιού και γλυκό του κουταλιού τριαντάφυλλο), το καλό σέρβις, την πολύ αξιόλογη κάρτα με τα cocktails και τις προσεκτικά διαλεγμένες ετικέτες του ελληνικού αμπελώνα, στο οινικό σκέλος. Το εν λόγω μέρος είναι από εκείνα που εξυμνούν όσο ελάχιστα το design και την τέχνη στην Αθήνα (φέροντας την υπογραφή των Βραζιλιάνων σχεδιαστών Fernando και Humberto Campana), παρέχοντας μία πολύ ιδιαίτερη πρόταση φιλοξενίας στην ελληνική πρωτεύουσα αλλά δίχως να περιορίζεται μόνον εκεί. Μπορεί με μία πρώτη ματιά όλα αυτά να κοντράρονται μεταξύ τους αλλά σχεδόν αμέσως, ειδικά όσο τα συνηθίζει το μάτι, δένουν αρμονικά, συνθέτοντας το σκηνικό στον 7ο όροφο του "NEW Hotel" και το κομψό του εστιατόριο, το "Art Lounge".

Λίγο πιο πάνω από τα (επίσης ανοιχτά αυτές τις ημέρες) τουριστίκ ταβερνάκια και τα σοφιστικέ κοσμηματοπωλεία, στη συμβολή με τη Διονυσίου Αρεοπαγίτου, το ολοκαίνουργιο μπιστρό «Μακρυγιάννη 3» φέρνει νέο αέρα στην περιοχή. Άρα, με αυτό τον τρόπο άπαντες έχουν ένα σαφές κριτήριο για τα εστιατόρια με την καλύτερη κουζίνα, το κυρίαρχο ζητούμενο σε μια έξοδο με προτεραιότητα τη νοστιμιά. Άλλα απ' αυτά είναι υπερπολυτελή και επίσημα, άλλα είναι cozy και χαμηλών τόνων, μερικά θα μπορούσαν να κερδίσουν βραβείο σε διεθνή διαγωνισμό εσωτερικής διακόσμησης για το προχωρημένο ντιζάιν τους και κάποια μπορεί να επιμένουν σε μια ατμόσφαιρα κλασική και παλιομοδίτικη. Δεν τα βγάζω απ' το μυαλό μου αυτά, τα έχω υποστεί και γι' αυτό θέλω να εξηγήσω τι εννοούμε στο «α», όταν λέμε ότι βραβεύουμε τα καλύτερα εστιατόρια της Ελλάδας με «Χρυσό Σκούφο». Η Εικαστική Ψυχοθεραπεία είναι το αποτέλεσμα της ένωσης της τέχνης και της ψυχολογίας, υιοθετώντας χαρακτηριστικά από την καθεμία ώστε να διαμορφώσει την δική της ξεχωριστή ταυτότητα (Malchiodi, 1998). Σε ένα κτίριο του περασμένου αιώνα με παλιούς πέτρινους τοίχους και ζεστό ρουστίκ ντεκόρ που θυμίζει -χάρη στις βιβλιοθήκες και τα παλιά μικροαντικείμενα- σάλα σπιτιού, η κουζίνα φοράει την πανοπλία του κλασικού.

Αυλή σαν γειτονίτσα!

Όποιο κι αν είναι το μουσικό είδος που σας ανοίγει την όρεξη, θα το βρείτε στις παραδοσιακές ταβέρνες, στα ατμοσφαιρικά εστιατόρια και στα θεαματικά καμπαρέ της πόλης, που παντρεύουν στη σάλα τους νοστιμιά και διασκέδαση. Το γιουβέτσι αστακού με ψητή ντομάτα και βούτυρο αστακού με μπούκοβο είναι από τους λόγους που θα επέστρεφε κανείς ξανά και ξανά ενώ η πολύ καλή γλώσσα θα μπορούσε να είναι ακόμη καλύτερη εάν δεν τη σκέπαζε αρκετά η βελουτέ σουπιάς. Κι αν το πολύ καλά εκτελεσμένο ταρτάρ-σουτζουκάκια είναι κάτι που έχουμε δει αρκετά εσχάτως, η 'τσιροσαλάτα' με χειροποίητα καπνιστό σκουμπρί, παλαιωμένο κρασόξιδο και σαλάτα μυρωδικών είναι μία απροσδόκητη ιδέα, προσεγμένα όξινη και εκρηκτικά αυθεντική. Βλέπεις, ποντάρει πιο αποφασιστικά από ποτέ στην κουζίνα του, με τον σεφ Μπάμπη Κουντούρη να διανύει ενδεχομένως την καλύτερη περίοδο φόρμας, στην έως τώρα αθηναϊκή θητεία του.